Wat zou jij doen?

Ouderschap, opvoeding, pfff wanneer doe je het goed?

Deze vraag speelt dagelijks door mijn hoofd en bij jou vast en zeker ook.

Wat zou jij in de onderstaande situatie doen? Ik ben benieuwd of je je kunt vinden in mijn besluit en hoe jij deze kwesties aanpakt?

Vandaag was het zeker zo'n dag waarop ik dacht en nu?

Is dit nu wel verstandig of juist erg dom wat ik doe? Is het eigenlijk wel leuk wat ik mijn kind toesta of gaat mijn kind zo meteen een traumatische ervaring beleven?

Wat was het geval?

Mijn dochter van 7 en een half (dat half is heel belangrijk hoor!) en haar beste vriendin van 8 jaar, die hadden zojuist de wens van hun leven bedacht en ik heb als ouder dan die belangrijke eer om die ene wens please, please, please in vervulling te laten gaan of hun dag te verpesten met een "Nee geen sprake van, hoe haal je het in je hoofd, je bent PAS 7 en een half jaar"!

Wat was nou die ene oh zo belangrijke wens? Het gesprek ging als volgt.

"Mam wij willen graag zwerven, mag het, van haar moeder mag het?!"

"Eh zei je nou zwerven?"

"Ja je weet wel, dan doen we alsof we geen huis hebben en geen ouders en zo".

"Oh juist ja". "En waar willen jullie dan gaan zwerven?"

"Nou wij gaan dan naar die ene plas op de fiets, eens een keer zonder jou"! Waarop ik wilde reageren met; "Je bedoelt die ene plas met die enge honden, kinderlokkers, en moordenaars"?

In de hoop natuurlijk, dat dochterlief een haar vriendin acuut nooit meer de straat uit wilden, zo probleem opgelost en ga nu maar lekker spelen!

Maar aangezien de ervaring mij geleerd heeft dat ik hier niet mee wegkom en dat kinderen meestal ergens om vragen, als ze er in meer of mindere mate aan toe zijn, besloot ik die ene wens, zei het met pijn in mijn buik en met duidelijke afspraken toe te zeggen.

Een kwartier later (vriendinnetje mocht inderdaad van haar moeder zwerven) was de rugzak door henzelf gevuld met al dat lekkers dat zwervers eten, namelijk een appel en water natuurlijk, duhhh. Zo vertrok mijn meisje van pas 7 en een half jaar voor het eerst van haar leven buiten de veilige en geijkte rondjes rondom ons huis en de weg naar de supermarkt, waarbinnen ze zich eerder al haar zelfstandigheid had verworven.

"Over een uur zijn jullie weer thuis he meiden?!" Mijn dochter heeft geen mobiele telefoon, geen horloge ook..., dus hoe gingen ze dat in de gaten houden?" Oh dan vragen we het gewoon aan de mensen bij de plas. (Gggrrrr, je bedoelt aan die potentiële kinderlokker, kidnapper?) Toch maar iets subtieler... . "Je weet toch dat niet iedereen die er aardig uitziet het ook is hé? "Ja maar dan vragen we het gewoon aan mensen met kinderen of aan een oude oma.

Ze kennen de weg, de omgeving, zijn wel bespraakt en verstandig, maar oh, wat is dat lastig en eng dat loslaten. Wanneer kies je voor "Nee geen sprake van" en wanneer kies je voor, "Toe maar ga het maar proberen." Wat is mijn angst, wat is een reële angst?

Ik was zelf 11 jaar toen in mijn eigen straat op nog geen 30 meter afstand van mijn huis, een kinderlokker mij aanspraak vanuit zijn auto. Het kan dus altijd gebeuren, maar als je kind vier is lijkt het heel vanzelfsprekend om een dergelijk verzoek te weigeren. Hij/ zij is nog niet in staat verbaal, en ook fysiek in mindere mate om zichzelf enigszins te redden in lastige situaties. Een kind van 4 jaar zal ook minder snel vragen om de mogelijkheid. Een kind van 10 jaar wordt wel geacht zichzelf al enigszins te kunnen behelpen, bijvoorbeeld door zelf naar de winkel te fietsen en een boodschap te doen. Tussen de vier en tien jaar verwerven kinderen met een normale ontwikkeling meer zelfstandigheid en dragen ouders bij aan het vergroten van de zelfredzaamheid.

Kleine stapjes hierin vergroten het zelfvertrouwen van je kind. Nu ging het echter om een grotere stap! Ik was er niet perse aan toe, maar mijn dochter en haar vriendin wel. Ik voelde het gevecht in mijzelf tussen gevoel en verstand, tussen verantwoordelijkheid nemen als ouder en het rationaliseren van mijn eigen angsten.

Ik was zenuwachtig, natuurlijk. Straks bracht ik met mijn toezegging de veiligheid van mijn kind in gevaar. Ik kon natuurlijk stiekem gaan zitten kijken, maar ja dat betekende niet dat er daarna niets zou kunnen gebeuren. Net toen ik besloot dat ik toch wilde gaan checken hoe het met de dames ging daar, kwamen zij weer heelhuids de tuin in gelopen. Gelukkig mijn roodkapjes waren weer veilig thuis.

Enthousiast, trots en met een grote brede lach, vertelden ze dat het superleuk was geweest.

Ze hadden drie mensen om de tijd gevraagd, een oudere oma, een meneer met een hondje en een mama met een kind en daarom waren ze op tijd terug. En nu wilden ze nog wat vragen.

"Mam we hebben nu een nieuwe wens". We willen binnenkort eens een keer met z'n tweeën een week samen weg, please?" Op deze vraag had ik een duidelijk en stellig antwoord; "Tuurlijk schat, maar wel pas over 100 jaar, dus als je 107 en een half jaar bent".

Slik, dit gaat mij net iets te snel. Voorlopig toch maar weer even de geijkte blokjes om het huis.

Een dag later heeft dochterlief een horloge van mij gekregen. Zo en nu ga ik op zoek naar die ene oude mobiele telefoon, die prima werkt voor in dit soort situaties.

#veiligheid #afspraken #zelfredzaam #trots #loslaten #leeftijd #verantwoordelijkheid

Featured Posts
Posts Are Coming Soon
Stay tuned...
Recent Posts
Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us