Wat wij kinderen willen laten weten, is dat wij hen horen en zien.

Wat wij onze kinderen moeten leren, is om te kunnen zorgen voor zichzelf.

Dat en 'alleen' dat is onze taak als opvoeder en liefhebbende ouder/ verzorger!

Maar kinderen leren zorgen voor zichzelf omvat natuurlijk veel meer dan onze kinderen bij te brengen dat zij op tijd en gezond eten, zichzelf leren te wassen en aan te kleden en veilig binnen het verkeer weten te bewegen, enzovoorts.

Opvoeden in bredere zin is het continue proces van afstemmen tussen jouw eigen behoeften/ verlangens als mens en opvoeder en de behoeften/ verlangens van het kind. Een behoefte is een noodzaak, een verlangen is een wens. Zo is er altijd de behoefte om gehoord te worden, wat niet wil zeggen dat je als opvoeder akkoord hoeft te gaan met een verlangen. Een kind dat zegt naar de kermis te willen, spreekt een verlangen uit, een reactie geven op zijn vraag is beantwoorden aan zijn behoefte. Het kind wil en moet weten dat het gehoord en gezien wordt. Dit proces van afstemming tussen ouder en kind, begint in ieder geval zichtbaar vanaf de geboorte en eindigt ongeveer wanneer de fase van adolescentie optreedt. De baby huilt, lacht of gaapt bijvoorbeeld en laat jou weten hoe hij/ zij zich voelt. Door hier op te reageren leren we om zijn behoeften te verstaan. Was het de luier, was het kramp, was het jouw nabijheid of honger? Heeft het kind plezier of wordt het moe? We leren om te kijken en te begrijpen wat onze kinderen nodig hebben. als het kind gaat praten leren we om te horen en te begrijpen wat het kind ons duidelijk wil maken. Naarmate het kind zich ontwikkeld gaan we ervan uit dat het kind kan zeggen wat het wil en we vinden dat hij/ zij dat ook gewoon moet kunnen, immers het kind kan praten. Zo vergeten we ineens om ons te blijven inspannen om het gedrag van een kind te willen begrijpen.

Gisteravond was er een documentaire genaamd 'Alicia' op de tv. Deze documentaire is de aanzet tot het schrijven van deze blog. Het betrof een meisje dat op jonge leeftijd vanwege niet genoemde redenen niet thuis bij haar moeder kan opgroeien en hierom binnen een gezinshuis in een leefgroep opgroeit. Het meisje dat gedurende enkele jaren met de camera gevolgd wordt, zendt deze gehele periode steeds één terugkerende behoefte uit; ze wil gehoord worden en erkend worden in haar behoeften. Haar verlangen, haar wens is om terug te kunnen keren naar haar moeder, al begrijpt zij ergens wel dat dit niet zal gaan. Het is hartverscheurend om te zien dat door het niet erkend worden in haar behoeften dit meisje meer en meer onthecht raakt. Waarschijnlijk was haar jonge moeder (die ook in beeld komt) niet beschikbaar om te kunnen voldoen in de primaire behoeften van dit meisje, maar zeker ook niet in de secundaire behoeften. Ook haar latere verzorgers/ opvoeders, hoe warm en vakkundig zij haar vaak ook benaderen, vergeten dit meisje, Alicia, te erkennen in haar behoeften. In plaats daarvan reageren zij op haar gedragingen, welke gedurende de documentaire steeds heftiger en minder hanteerbaar worden. Alicia wordt steeds naar een andere jeugdzorginstantie verplaatst. Het meisje voelt zich niet geliefd, zet zich af, schreeuwt letterlijk om aandacht en om gehoord te worden; "Ik wil naar mijn mama, ik wil naar mijn mama". Was er maar 1 professional die ergens zou zeggen, Alicia ik begrijp jou, als ik jou was zou ik ook naar mijn moeder willen. Wat zou dit meisje dan horen? "Ik ben niet anders dan anderen, want ook zij zou mijn gevoelens hebben". Zouden dan de problemen opgelost zijn, NEE, maar ze zouden niet zo erg hoeven te escaleren. Hier is het niet Alicia die een probleem heeft, maar houdt haar omgeving haar problemen mede in stand. Een kind met hechtingsproblematiek krijgt maar niet de kans om zich enigszins te leren hechten.

Dit is een extreem voorbeeld dat ik aanhaal, waarmee ik wil aangeven dat er maar 1 ding essentieel is; Blijf als opvoeder/ of professioneel kinderwerker, maar vooral vanuit je mens zijn beschikbaar, om te horen en te zien en datgene dat je waarneemt, terug te geven aan het kind.

Opvoeden gaat heel veel over het empathisch vermogen om betrokken te zijn bij de behoeften van een wezen dat afhankelijk is van jouw handelen. We leren kinderen hiermee dat we hun behoeften en verlangens serieus nemen, wat echt iets anders is dan hier voortdurend aan toe- geven. Kinderen leren zo om hun eigen gevoelens te horen en te begrijpen en deze straks wanneer zij volwassen zijn zelf met hun ratio te kunnen besturen.


Featured Posts
Posts Are Coming Soon
Stay tuned...
Recent Posts
Archive
Search By Tags
No tags yet.
Follow Us